عەلی ئوڵفەتی
م چۊ کان بەرزی، دەم لە ناو خوەم لە بانا دەم لەناو، کەناو خوەم ت هایدە کوو عەزیز دڵ ک بۊنی شەوی هزار جار مرم، لە تاو خوەم م بەێداخ هۊچ کەسی نەنامەشان م ئاخری کوشیەم لەڕکاو خوەم نە! ت دی لە م نەتوا ک بیدەنگ بووم م دەس نیەنەمە بان کڵاو خوەم من و ت شیر یەک خواردیمە، کەسم! وە م دی حەرامە بوو گوڵاو خوەم کەم بۊش ڕووژی وە حساو یەک ڕەسیم م بەسامە حساو و کتاو خوەم تنیش هەێ نمەناز واران بچوو م نیەشوورم دەسم سەراو خوەم
M çü kan berzî, dem le naw xwem Le bana dem lenaw, kenaw xwem T hayde kû ’ezîz dil k büny Şewî hizar car mirim, le taw xwem M بەێداخ hüç kesî nenameşan M axrî kuşyem lerkaw xwem Ne! t dî le m netwa k bîdeng bûm M des nyeneme ban kilaw xwem Min û t şîr yek xwardîme, kesim! We m dî herame bû gulaw xwem Kem büş rûjî we hisaw yek resîm M besame hisaw û kitaw xwem Tinîş هەێ nimenaz waran biçû M nyeşûrim desim seraw xwem