خوداداد عەلی
دڵ لە حەسرەت غەمزەکەی دوو نێرگسی پڕ خەوتەوە وەک خەمی زوڵفت عەزیزم، چوو بەڕوودا کەوتەوە مەنعی سووتانم ئەکەن من بە شەوقی ڕوومەتی چۆن نەسووتم چۆن نەسووتێم من بە ئاگر، ئەو بە باری نەوتەوە! ڕۆژی ئەوەڵ بوو کە زانیم من ئەبێ دێوانە بم عاشقی تۆ نەوعی مەجنوون وا بە کێو و هەردەوە مەرحەمەت کە زوو بڕۆ قاسد بڕۆ بڵێ دەردی دڵم نازی پاپۆشت دەکێشم من بە تۆز و گەردەوە من کە پشتوانی باڵا و بۆسەچینی کوڵمەتم چی دەکەم ئاخر لە سەیری باغ و بەی بەم دەردەوە
Dil le hesret xemzekey dû nêrgisî pir xewtewe Wek xemî zulifit ’ezîzim, çû berûda kewtewe Men’î sûtanim eken min be şewqî rûmetî çon nesûtim Çon nesûtêm min be agir, ew be barî newtewe! Rojî ewel bû ke zanîm min ebê dêwane bim ’aşiqî to new’î mecnûn wa be kêw û herdewe Merhemet ke zû biro qasd biro bilê derdî dilim Nazî papoşt dekêşim min be toz û gerdewe Min ke piştiwanî bala û boseçînî kulmetim Çî dekem axir le seyrî bax û bey bem derdewe